همين چند روزهاست كه فهميدم چشمهايم بيهوده مويه نمي كند هر شبانه .... ديگر خود را ميان پستوي تنهايي ،‌پشت ديوار سربي لبخند تلخ دروغين پنهان خواهم كرد ... و به « تو » دروغ خواهم گفت ... به همه دروغ خواهم گفت ... نه ! من اصلا سكوت خواهم كرد كه تاب دروغ را ندارم .. خود را ميان انديشه هاي خالي و پر سرگردان خواهم كرد كه صدايي در من از اعماق فرياد مي زند : چرا عشق چنين ساده سرد مي شود ؟ چرا مهر چنين بيهوده از ميان برداشته مي شود ؟ ... چرا دوستي چنين بي مايه گم مي شود در غبار ؟ مگر دل آدم از كلوخ است ؟ يا من بيهوده روح خويش را مصرانه به پايبند يك تعهد به ابتذال مي كشانم هميشه ؟ و يا شايد دل من بيراهه مي رود اگر مهر طلب مي كند ... مهر تعهد مي طلبد و تعهد سرسختانه جدايي مي آفريند ... ! و من غرق در بهت و حيرت تعهد را تنها مقصر ميدان مي بينم .... !‌ و خويش را باز هم تنها و داغ ديده يك سرماي كشنده ... سخت تر از زمستان يخبندانهاي طولاني ... سرد سرد از بي تفاوتي « او » به ديوار فاصله ميخكوب مي يابم ....