جان و جهان! دوش کجا بوده​یدوش ز هجر تو جفا دیده​امآه که من دوش چه سان بوده​ام!رشک برم کاش قبا بودمیزهره ندارم که بگویم ترایار سبک روح! به وقت گریزبی​تو مرا رنج و بلا بند کردرنگ رخ خوب تو آخر گواسترنگ تو داری، که زرنگ جهانآینه​ی رنگ تو عکس کسیست

نی غلطم، در دل ما بوده​ایای که تو سلطان وفا بوده​ایآه که تو دوش کرا بوده​ای!چونک در آغوش قبا بوده​ای بی من بیچاره چرا بوده​ای؟! تیزتر از باد صبا بوده​ایباش که تو بنده بلا بوده​ایدر حرم لطف خدا بوده​ایپاکی، و همرنگ بقا بوده​ایتو ز همه رنگ جدا بوده​ای